Ανάμεσα στα ονόματα των ευεργετών του τόπου μας ξεχωρίζει εκείνο του Γεωργίου Ι. Σταματάκου, από τη διαθήκη του οποίου προέκυψε το «ΚΟΙΝΩΦΕΛΕΣ ΙΔΡΥΜΑ ΝΕΟΤΗΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ι. ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ- ΚΑΣΤΡΙΟΥ-ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ», όπως είναι ο πλήρης τίτλος του. Ο Γεώργιος Ι. Σταματάκος γεννήθηκε στο Καστρί το 1874. Από μικρή ηλικία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα και να ακολουθήσει το δρόμο της ξενιτιάς. Γιος πολύτεκνης οικογένειας - γονείς του ο Ιωάννης Σταματάκος και η Σταυρούλα Γιαννάκου Κοκκινιά - είχε περιορισμένες επιλογές επιβίωσης στον ασφυκτικό χώρο του Καστριού. Το δέλεαρ του αμερικάνικου ονείρου τον οδήγησε στο Σικάγο μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων και άλλων μεταναστών από πολλές χώρες του κόσμου. Στη νέα του πατρίδα, μαζί με τις λιγοστές αποσκευές του, μετέφερε και την αγωνία για τη διάσωση της εθνικής ταυτότητας των συμπατριωτών του μεταναστών. Πεπεισμένος ότι το νόημα στη ζωή είναι ριζωμένο στη μνήμη, πρωτοστάτησε το 1902 στην ίδρυση σωματείου υπό την επωνυμία «Σύλλογος Τανίας ο Άγιος Γεώργιος», το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί σε «Σύλλογος Καστριτών ο Άγιος Γεώργιος». Ο Γεώργιος Σταματάκος υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου από το 1902 έως το 1908. Ενεργό ανάμειξη στο σωματείο, όπως αποδεικνύεται από τα αρχεία του έτους 1921, είχαν και τα αδέλφια του Ζαχαρίας και Χαράλαμπος, ως Σύμβουλοι της Διοικητικής Επιτροπής του Συλλόγου. Η αγάπη για την πατρίδα, τον οδηγεί στην απόφαση να επιστρέψει οριστικά στην Ελλάδα, όπου θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 23 Ιανουαρίου 1941 στην Αθήνα. Άτεκνος ο ίδιος και στερημένος τη χαρά της πατρότητας, θέλησε να υποκαταστήσει τους πεσόντες πατέρες στον πόλεμο του 1940: όρισε με την ιδιόγραφη διαθήκη του που δημοσιεύτηκε με το υπ’ αριθ. 1418/1941 πρακτικό του Πρωτοδικείου Αθηνών, να προικίζονται οι ορφανές κόρες αυτών των νεκρών. Οι σκοποί της παραπάνω διαθήκης διευρύνθηκαν με το Β.Δ. 526/1971 βάσει του οποίου τα χρήματα του Ιδρύματος διατίθενται για τη δημιουργία Οικοτροφείου μαθητών στο Καστρί.