Πάντα μπλαβιά τα θυμάμαι σύννεφα στο Καστρί τη Μεγάλη Παρασκευή. Ακόμα και η φύση-ένα περιέργο πράγμα-έστεινε ένα γκρι σκηνικό. Σαν έβγαινα έξω, πάντα θυμάμαι το Μαλεβό σκοτεινό και μαυροφορεμένο. Βαρύ και το κλίμα στο σπίτι-παπαδοκόρη βλέπεις η γιαγια, ούτε λάδι δεν έβαζε στο στόμα της εκείνη τη μέρα. Μόνο λίγο ψωμάκι με ξύδι έτρωγε, για να γίνει πραγματικός ο πόνος.
Σάμπως και εκείνη τη μέρα όλοι θυμόντουσαν τους χαμένους και τους αδικοχαμένους, τους ξενιτεμένους και όλους τους απόντες. Στα χωριά μας πάντα περίσσευε ο πόνος, έτσι κι αλλιώς.
Και το μαγνητοφωνάκι του μυαλού μου, χωρίς να το πειράξω έπαιζε μόνο του: "Μαύρος βαρύς ο ουρανός απόψε που ΄ρθες να με βρεις. είναι μεγάλος ο καημός να το αντέ- να τον αντέξεις δεν μπορείς"
Πόσο δίκιο είχε ο ποιητής:
Σαν να μονολογώ, σωπαίνω.
Ίσως και να 'μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη
φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής
Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά
με τ' αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς
και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.
Αντίς για όνειρο
Πένθιμος πράος ουρανός μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.
Σαν να 'μαι λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ'
ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά
κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών
το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».
Οδυσσέας Ελύτης, «Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου»
